Mees & Lieve

Hier dan eindelijk een update omtrent onze moeshof. Want de vierkantemetermoestuin is erg verwaarloosd. Logsgewijs dan he?

In werkelijkheid floreert de hof als een dolle, daar op ons zuidelijk balkon. En heeft ‘t ons al voorzien in tomaten, ijsbergsla, wortels, bosui, winterpeen, gewone ui, venkel, aardbeien, radijs, boontjes en zo wat kruiden. En in koolwitjes.  Die worden opeens niet meer met uitsterven bedreigd, die vlinders.

En we leren, we leren we leren! Want niet alles is naar onze wens.

Zo gaan we volgend jaar geen aardbeien en tomaten meer verbouwen in de bakken. Die verhuizen we naar beneden, waar ze meer ruimte hebben in de tuin. We gaan de wortelen met tussenpozen van 2 weken inzaaien in het voorjaar, zodat niet alle oogst tegelijk komt. En meer boontjes en bieten verbouwen.

En de kool. Ach de kool. Daar hebben we dus een complete familie koolwit mee in stand gehouden dit jaar. En dat is ook heel nobel natuurlijk.

Een flink aantal tomaten hebben we gedroogd in de oven. En daarna ingemaakt in olijfolie. En de zon die dachten we er zelf maar bij.

Voor wie dat ook leuk vindt om te doen:

Snijd de verse tomaten horizontaal doormidden.

Schep de natte zaadjes eruit en laat ze met de snijkant naar beneden uitlekken op een dikke laag keukenpapier.

Strooi wat (zee)zout op de snijkant van de tomaten en leg de halve tomaten, weer met de snijkant naar onderen (niet te dicht op elkaar) op een ovenrooster.

Leg vooraf een vel aluminiumfolie onder in de oven of op een onder het rooster te schuiven bakplaat.

Stel de oventemperatuur in op 80-90C.

Schuif het rooster in het midden van de oven en zorg dat de ovendeur (eventueel met behulp van een houten lepel of spatel) op een kiertje open blijft staan.

Denk eraan dat de geleidelijkheid van het proces de uiteindelijke kwaliteit van de aromas bepaalt. Afhankelijk van de grootte moeten de tomaten tien tot twintig uur drogen, afhankelijk van de mate van droging gewenst is. Ze moeten droog aanvoelen, maar nog niet leerachtig of hard zijn.

Laat ze afkoelen, doe ze in een schone (met soda uitgekookte en goed nagespeelde) pot, strooi er eventueel kruiden zoals oregano, laurierblad, een fijngehakte teentje knoflook, gedroogde basilikum, tijm en/of rozemarijn door en overgiet ze met olijfolie (extra vierge), tot ze helemaal onder staan.

Laat op een koele, donkere plaats rusten. Na een week zijn ze al lekker. Ze zijn een tijd houdbaar, mits ongeopend (oxidatie van de olie) en donker bewaard.

(Bron: Smulweb)

Lieve ziet op tv een breinaald en roept enthousiast: “Hee, jij hebt ook zo’n naakhaald net as die meneer!”

Need I say more?

Knippen doet pijn. Vooral voor moeders.

Een hele gewone avond aan tafel tijdens het eten, tussen de gehaktballen en de boontjes in.

Mees: “Mama, als ik dood ga, ben jij dan verdrietig?”

Ik: “Ja, dat is het ergste wat mij kan overkomen. Als jij of Lieve doodgaat “.

Mees: “Ja? Moet je dan huilen?”

Ik: “Ja, heel erg. Meestal is het namelijk zo, dat eerst je opa en oma doodgaan, en dan je vader en moeder, en dan pas de kinderen. Dus als jij eerst doodgaat is dat geen goede volgorde.”

Het is even stil. Dan vertrekt Mees zijn mond en vervolgens zijn hele gezicht en pas daarna klinkt er hartverscheurend gebrul aan tafel:

“Maar wie zijn dan mijn ouders?” huilt hij.

Ineens beseft hij, dat wij een keer dood zullen gaan en dat hij dan alleen is. En ik besef me dat hij dat nu beseft.

“Tja, die heb je dan niet meer, ik heb nu ook geen mama meer en daarom was ik laatst zo verdrietig.”

Mees huilt zo mogelijk nog harder. Hij hikt en stottert ervan. En na veel horten en stoten komt zijn grootste angst op tafel:

“Maar wie moet er dan voor mij koken?”

We hebben maar afgesproken dat ik nog lang niet doodga. En dat als ik doodga, Mees al zelf heeft leren koken, en misschien zelf al kinderen heeft. En dat hij dan ook een beetje voor zijn papa kan zorgen, zoals wij voor opa zorgen. En dat er dan ook een heleboel andere mensen zijn die voor hem gaan zorgen.  En mocht het nou zo zijn dat hij het nog niet kan, koken, dan hebben we beloofd dat papa het hem gaat leren. Of het voor hem gaat doen.

Het begon in ’99 in Frankrijk, op een marktje in Pornic. Mijn oog viel op een pillendoosje en in een opwelling kocht ik er drie. Sindsdien hebben pillendoosjes een soort magische aantrekkingskracht op me. Het zijn kleine kunstwerkjes die iets geheimzinnigs hebben. Wat zou er inzitten? Een verzameling was geboren.

Waar we ook op vakantie gingen, zonder pillendoosje in mijn koffer terug was de reis niet helemaal af. Later waren het vooral andere mensen die me hielpen om mijn verzameling uit te breiden. Van pure kitsch tot prachtige antieke pareltjes.

Helemaal ontroerd was ik toen ik er na het overlijden van mijn moeder eentje via de post kreeg van M.  Want juist die week had ik besloten dat er ook een doosje zou komen met een beetje as van mijn moeder. En zo was mijn verzameling ineens weer uitgebreid met twee pareltjes.

Ik gooi eens een stokje op! Wie wil mag ‘m vangen. Welke (nutteloze) verzamelwoede heeft jou bevangen? Schrijf er eens een logje (of reactie) over! Ik ben ontzettend benieuwd.

En mocht je nog een verloren doosje in huis hebben, mail me! Misschien kunnen we er een leuke SWAP van maken.

Een greep uit mijn verzameling:

Als rasechte blauwvinger ontkomen mijn kinderen er niet aan om de belangrijkste bouwwerken van Zwolle te leren kennen.

En vandaag leek mij een bijzonder mooie dag om de Peperbus eens te gaan bedwingen met Mees. Lieve was vanmorgen al naar het kinderasiel gebracht, dus hadden wij een dagje met z’n tweeën.

De toren zou om 11.00 uur open gaan en angstvallig hield ik buienradar in de gaten. Tot 12.15 uur zou het droog moeten blijven, dus dat moest lukken.

Eerst namen we nog even een kijkje op Rutger’s nieuwe werkplek, middenin de binnenstad en daarna gingen we richting Peperbus.

236 treden liepen we naar boven. Best hoge treden overigens, maar Mees gaf geen krimp. En wat een uitzicht van boven!

We stonden goed en wel enkele minuten bovenop de toren toen Mees riep dat hij heel nodig moest plassen. Langer dan vijf minuten aan de top hebben we het dus niet volgehouden, want wat moet, dat moet. En bovenop leek me toch niet zo’n goed idee. Hoewel we de zwarte regenwolken al van verre dreigend aan zagen komen, was deze plaatselijke  bui nog net iets te vroeg gekomen…

Dus weer 236 treden naar beneden en gauw naar de w.c. Om daarna een heus diploma in ontvangst te nemen.

Goed gedaan Mees!

“En toen veranderde de saaie zondagmiddag ineens in een hysterisch bramenplukfestijn” twitterde ik een uurtje geleden.

We gingen maar wandelen, want we verveelden ons te pletter. En de kinderen ook.En toen we langs het spoor kwamen, voorafgaand aan ons rondje IJsseldijk, groeien daar ineens bramen. En niet één struikje ofzo, maar ontelbaar veel struiken. En nog meer bramen. De dikste, sappigste en rijpste zaten frustrerend hoog. Dus keerden we om, haalden de bakfiets met keukentrap en emmer en gingen weer heen.

Het leek wel een soort van geheime missie. Gauw terugfietsen en hopen dat niemand je voor is. Goed kijken of je niet achtervolgd wordt. Kapers op de kust?

Maar sjongejonge, wat een hoop bramen. Daar kan heel Zwolle van voorzien worden. In plaats van dollartekentjes verschenen er bramen op ons netvlies. Waar we maar keken: bramen. En dan word je hebberig joh. Dan zie je telkens weer mooiere hangen, en rijpere.  “Dat was me leuk bramenplukken” zei Mees.

En dan morgen even het receptje van Octavie volgen. En dan eten wij de komende week goddelijke bramenvlaai. En jam. En bramencupcakes. En bramenyoghurt. En…

Edit: Klaar!

Via omzwervingen op het web stuitte ik er zomaar op en nu ben ik helemaal Hoooked! XXL-haken met Zpagetti.

Zpagetti is een restmateriaal uit de mode-industrie en je haakt het met een enorme haaknaald (nr. 12) Daardoor vordert je haakwerk snel en heb je dus snel resultaat.

En daar hou ik van.

Ik ben eigenlijk altijd nogal gericht op mijn einddoel.

En omdat het einddoel van mijn haakkleed nog niet in zicht is, deed ik dit er even tussendoor.

In twee avonden heb ik deze kussenhoes gefabriekt:

Ook is de eerste Amigurumi een feit.

Van Merel kreeg ik op mijn verjaardag een boekje waarin allemaal gehaakte knuffels stonden. Helemaal gelukkig ben ik er nog niet mee, want het was een gepruts in de rondte. Misschien eens een aap proberen te maken met Zpagetti. Dan heeft ‘t tenminste nog een beetje volume.

Lieve vindt ‘m in elk geval wel helemaal leuk en nam ‘m zelfs mee naar de crèche.

Daarnaast vordert het haakkleed nog steeds hoor! En is het bij lange na geen haak leed. Vooralsnog geen enkele granny hetzelfde.

Vooral in de vakantie heb ik eindeloos gehaakt. En ‘s avonds voor de tv gaat ‘t ook gestaag verder.

Haken en mindfullness gaan hand in hand. Na een paar granny’s ben ik weer helemaal flow. Ik geloof dat ik een nieuwe hobby heb als ik het zaakje zo eens bekijk. Ik ben er namelijk nog steeds niet op uitgekeken. Dus dan is het wel ernstig.

En een uurtje of vijf meer in een dag zou wel wenselijk zijn.

In het voorjaar na het Zuid-Franse debacle besloten wij tot het kopen van een eigen tent. En niet zomaar een tent hoor, we willen wel een beetje luxe kamperen graag. Dus terwijl tante Do en ome Matthijs op onze bloedjes pasten, keken wij onze ogen uit bij Obelink. En liepen honderd keer alle tenten in en uit en deden een heel degelijk prijs-kwaliteit onderzoek. En gaven wij vooral erg veel geld uit, bij Obelink.

Het werd de Hypercamp Impression 6. En gekampeerd dat we hebben.

Eerst een weekend in Wezep, om proef te draaien. En vervolgens naar het pittoreske Appelscha. Drents, Gronings of Fries. U mag het zeggen.

En nadat we een heel weekend het feestelijke jubileum gevierd hebben, op de camping, met de gehele familie Smit wegens heugelijk 40 jarig huwelijksfeit, zijn we nog ruim een week gebleven met bovengenoemde tante Do en ome Matthijs, en hun twee dochters. Wat een leuke vakantie. In Holland. Met het mooiste weer van de wereld. Kijk zelf maar!

Deel II in het kader van Lieve’s therapieën: de lachtherapie.

Heeft de moddertherapie onvoldoende zijn dienst bewezen, dan kunt u vanaf heden deelnemen aan de vervolgtherapie tegen emotionele blokkades of zomerdepressies.

Klik op ‘play’ en laat u binnen anderhalve minuut meeslepen in de heilzame werking van DE LACH.

(In het kader van de KN/KL verwisseling bij Lieve had ze het steeds over Picklicken. Vlak voor dit filmpje heeft ze net uitleg gekregen dat dat eigenlijk wel een vies woord is. Evenals poepescheetjekakkestrontje.)

En zomaar even benieuwd: was er iemand in staat niet mee te lachen?